Adong ma sada baoa na bajar na margoar si Gomong. Alai, tar adong do nengelna.

Atik pe songoni sai ramos anggo hatana. Di na sahali disuru amang
na ma ibana mangalap bulu tu onan, ringkot laho pauli jabu nasida.
Borhat ma ibana.
Di pardalanan, sian na dao dibereng ibana ma sada ama martali-tali.
Songon tuan demang huida, ninna rohana. Ra, sungkunonna ma ahu, laho
tudia ho.
Ingkon alusanhu ma, na naeng masi bulu. Dohonon ni tuan demang ima muse,
laho tudia bulu i. Ingkon tangkasma hualusi, bahen dorpi ni bagas.
Ingkon las marohana umbegesa, jala dohononna ma ra, na ringgas do ho.
Huauhonma, olo amang.
Dung jonok demang I, disungkun ma si Gomong,
”Adong diida ho hoda mamolus nangkaning?”
Hatop dialusi si Gomong,”Masi bulu amang”

“Hoda na marbaganding.” Dipatangkas amanta i muse, songonna longang.

“Bahen dorpi ni bagas do amang”, ninna si Gomong.

“Na rintik do ho!”, gogo hata ni demang i.

“Olo amang.”, ninna si Gomong.


INDONESIANDahulu, tersebut seorang anak lelaki tanggung bernama Gomong. Hanya saja pendengarannya tidak begitu baik.

Namun, untuk menutupi kekurangannya ini ia
suka bicara. Suatu ketika ayahnya menyuruh membeli bambu tepas ke pasar, untuk membetulkan dinding rumah mereka. Maka Si Gomong berangkat.
Di perjalanan, dari jauh ia melihat seorang memakai destar melilit kepala. Seperti bapak demang, pikirnya. Mungkin nanti aku akan ditanya, mau kemana. Akan kujawab,
beli bambu. Tuan demang akan menanyakan lagi bambu untuk apa. Aku jelaskan, untuk membetulkan dinding rumah. Pasti ia akan senang mendengar,dan memuji, kau anak rajin. Ku-iyakan tentu saja.
Setelah dekat, tuan demang bertanya, "Ada lihat kuda melintas tadi?"
Segera dijawab si Gomong,"Beli bambu, tuan."

Demang agak heran, dan menjelaskan,"Kuda putih dengan bintik hitam..."

"Untuk membetulkan dinding rumah, tuan." kata si Gomong.

"Kau sudah gila!, kata demang kesal.

"Betul, tuan.", sahut si Gomong.

